اين امر گماشت ، و در مورد پيامبر خاتم ( ص ) فرمود : « وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ » « 1 » و دربارهء خلفاءو امامان پس از او نيز شيعه بر اين اعتقاد است كه آنان نيز بايد واجد بالاترين مرتبه كمالات اخلاقى باشند تا هدف از بعثت كه نبىّ الرحمه فرمود : « بعثت لُاتمّم مكارم الأخلاق » « 2 » محقق گردد . پس از رسالت و امامت ، زعامت امت به يد فقيهان و عالمان ربانى است ؛ همان‌هايى كه در حقّشان آمده است : « من كان من الفقهاء صائناً لنفسه ، مخالفا لهواه ، مطيعاً لأمر مولاه . . . فعلى العوام أن يقلدوه » « 3 » عدالت و تقوا شرط لازم براى احراز همه مناصب در روحانيت است ، قاضى تا عادل نباشد صلاحيت اين منصب را ندارد ، امام جماعت در صورت عدالت اقتداء به او جايز است ، خطيبان و مبلغان دين در صورتى كلامشان نافذ است كه خود اهل عمل باشند ، چرا كه سخنى كه از دل برآيد بر دل نشيند ؛ و گرنه همچو شجر بىثمرند ، از اين رو سيرهء علماى دين از قديم الايام بر اين منوال بوده است كه ضمن تهذيب خود ، به تربيت نفوس مستعدّه از تلامذه خود نيز مىپرداخته‌و به مناسبت‌هاى مختلف از توصيه‌هاى اخلاقى نسبت به شاگردان خود دريغ نمىكردند . مرجع بزرگ شيعه حضرت آيت الله العظمى فاضل لنكرانى ( ره ) از زمرهء فقيهان وارسته‌اى است كه در كنار عظمت فقهى و علمى ، واجد ويژگىهاى اخلاقى چشمگيرى بودند ؛ ايشان بدون تظاهر بر زهد ، مجموعه زندگى و حياتشان آميخته به زهد واقعى و اعراض از دنيا و ساده‌زيستى بود ، معظم له هيچ دلبستگى به دنيا و زخارف آن و مقامات دنيوى نداشت ، حتّى براى مرجعيت هم قدمى را برنداشت و به دنبال به دست آوردن مال و ثروت نبود و از دنيا رحلت نمود در حالى كه هيچ خانه‌اى از خود و به عنوان ملك شخصى خود در هيچ زمانى نداشت و آنچه را كه از خود به جاى گذاشت مقدارى كتاب است كه نسبت به آن وصيت خاصى را فرموده‌اند . صبر و تحمّل ايشان در مشكلات و امراض صعب

--> ( 1 ) . قلم : 4 . ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 67 ، باب 59 ، ص 372 ؛ مكارم الاخلاق ، ص 8 . ( 3 ) . وسائل الشيعه ، ج 27 ، باب 10 ، ص 131 ؛ بحارالانوار ، ج 2 ، باب 14 ، ص 88 .